her canlı şair oluvermiş günsüzüm:) ne kadar büyütüyoruz herşeyi gözümüzde,o ne kadar büyükmüş gözümde ,iki satır edebiyat ,bir iki savruk cümle büyütmüş gözümüzde herşeyi,,,Oysa ben bilirim gerçeklerin,o kadar büyük olmadığını ondaki büyüklüğün o kadar edebi olmadığını...Maharet aşkı anlatırken kurduğun cümlelerin kendin olmaktan çıkmasında değil,maharet insanın değerlerini yaşarken bencil olmamasında,aşkı yaşarken yalancı olmamasında......maharet insan olabilmekte

Ne idügü belirsiz karanlıklara ışık tutarcasına ve uyanırcasına ayrılıklardan koşmak vardı.
Bu mümkün değil biliyorum.
Loş odalarda seni aramaklı gözlerim bildiklerimi yargılayan beynime isyan.
Ben yine insanların içindeyim.
Her duygusallığın suistimale dönüşmesi ve sonrası her duygusallığın herkeste olası bir zanlı muamele görmesi ne acıdır.
Duygusallıktan artık nefret ediyorum.
" bunu bildiğim için sizi anlıyorum " diyen içimdeki sese engel olabilmek için yazıyorum.
Belki de mutlak değildir her rüya.
Sonra sever gibi oluyorum,düşerken tutuyorsun beni.
Tuhaf bir kargaşada kayboluyorum.
İçimi kurcalayan düzmece duygular,beni kuşkuya düşürüyor
Beynimin orta yerinde birden bire bir hafıza beliriyor ve susuyorum.
O yine de konuşuyor.
Paylaşma,paylaştıkça harcanıp giderler diyor.
İnsanlığa ihanet edecek değilim ya,
ancak yine de görebildiğim ve gittiğim hiçbir yerde sana benzeyen birini bulamıyorum.

küf kokusu alıyorum kendimde ;=)

Bugün saat 11 gibi çocukların sesine uyandım. Bir müddet yatağımda, çocukluğumda oynadığım oyunlara benzemeyen oyunlar oynayan çocukların oyunları sırasında anlaşmazlığa düştükten sonra birbirlerine bağırmalarını dinledim. Pencerimin önünden evimin içine dolan bu gürültü, yüreğimde sönen yaşama umuduna bir kibrit çaktı. Bir an çocukluğuma döner gibi oldum. Hatta dönermiyim acaba diye, yatağımdan kalktım,dün gece kendime verdiğim sözü unuttum ve bir sigara yaktım. Pencerenin önüne geçtim, güneşten çoğu zaman nefret eden birinin gün ışığına ancak bu şekilde tahammül edebileceği şekilde perdeyi araladım. İçinde kuralları olan bir oyunda kural dışı hareket eden çocuğun diğer çocuklar tarafından dışlanışına şahit oldum. Ne zamandır kendimi bir başkasının yerine koyamıyordum. Hani baş dönmesi gibidir hayat telaşı, ya başın döner yere düşersin, ya da gerçekler yüzüne dank edene kadar başın dönmeye devam eder. Bu çocuğun diğer çocuklardan önce düşmesi beni hem sevindirdi hem de çok üzdü. Beni çok üzdü çünkü bunu seninle paylaşmak istemiyorum sevgili günsüz, Beni sevindirdi çünkü, şimdi anlayamayacağı bu hayat tecrübesi ayaklarının yere erken basmasını sağlayacaktı. Bedeni kaplayan çamurun hammaddesi olan toprağa ayak basmanın verdiğin şiddetli hezeyanlar aslında birer gerçekmiş Allah'ım... Artık kendim olamıyordum. Çünkü biliyordun ki sevgili günsüz, sana yazmak istemediğim gerçeğin karanlıkta susan iblis olduğu ve insanları kör kuyularda şehvete buladığını... Zamansızlık, zamane çocuklardan çok şey alıp götürmüş,ya da bizim çocukluğumuzda yine bizi başka bir pencerenin arkasında izleyen gözlere nazire yaparcasına,hiç bir oyunumuzda kuralın olmayışına hayıflanıp " yahu oyununuzun bir kuralı olsa, bu şekilde kavga etmez,uslu uslu geçinirsiniz " diyen zamane insanı şimdi çıksa idi karşıma. Dertleşseydik,gösterseydim hali hazırdaki çocukların kurala bulanmışlığını,birbirlerini sevmediklerini,saygı göstermediklerini,hatta bilmediklerini,içlerinde insanlığa dair izlerinin henüz çocukken kaybolduğu gerçeğini yüzüne vurabilseydim.
" bey uyandın demek,yine aç karnına sigaranı tüttürüyorsun "
Keşke bir an olsun unutabilsem..

Belki unutur kaldığım yerden devam ederim sevgili günsüz. Hayırlısı Allah'tan.

Sevgili günsüz;
Sana yazmayalı yıllar olmuş, bilsen neler biriktirdim ben.
Ne hayal kırıklıklarım var, ne anlatılası ne yaşanası.. Ama iyi şeyler de var merak etme. Zaten hep kötü olsa hayata tutunma sebebimiz 'umut' da gitse nasıl tekrar düşmek için kalkabiliriz ki?
Bu maskeli balo ve balonun sahte yüzleri hayatımı hallaç pamuğuna çevirdi..
Dostum canım sırdaşım bile yalan oldu..
Varlık vesilem bile neler öğretti bu yaştan sonra..
Kutsal saydığım her duygum ezildi, çiğnendi, bıktırdı..
Ama hala yine utanmadan hayat güzel.. Ben yine de seviyorum insanları. Yine açıyorum kapılarımı gelip bir daha incitsinler beni diye..
Bekliyorum.
Ama ağlamadım günlük.. Yıllardır ağlamadım. Bilsen ne çok istiyorum..
Tüm ağ'ımı akıtmak..
Sana inat yaşıyorum hayat, getireceklerine merhaba..

(IMG:

Gizli İçerik

DİKKAT: İçeriği görebilmek için Kayıt Olun veya Giriş Yapın.

)


(Bulutsuzluk abim müsaadenle)

Bir an olsun unutabilsem.
Bir an olsun...

Olduğu gibi gider bu anlık istekler. Adına da kazaen yaralanma derler. Ben yine de bir an olsun unutabilmeyi isterdim seni, sen sandığım düzmece sevgileri, içimdekileri, bedenimi çevreleyen sensizliğimi, senden başka yapamaz diyen lanet hissimi...

Bir an olsun deneyebilmek.
Bir an olsun...

Onca yol tüketmeme rağmen, yorulmama sebebimin dost ağzından aldığım hayallerimi yıkan cevabıyla -ki benim aslında beş metre ileriye beş metre geriye turlamaktan başka bir şey yapmadığımı ve insanlara ancak sigarayı bıraktığımda verimli olabileceğimi söylemesi ile irkilen bedenim.

Yine anlaşılamadım.
Bu gayet normal, bana ait değil çünkü... Herkesin bir gün içinde hissedeceği kelimelerden, benim payıma düşen de bu.

Anla, sevgili günsüz.
Bir an olsun anla.

En çok hoyrat gülüşlerde özledim seni. Oysa hiç hoyrat gülüşünü göstermedin bana. Ben yine de bir başkasının dilinde yaşıyordum hoyrat gülüşünü. Bazen bitmez bir başka özlem beliriyordu zihnimde. Sonunu bilmediğim bir bencillik. Belki de hatırı sayılır bir aydınlık,ancak yine de içinde sen yoksun. Adını bile unuttum. Sahi mutluluk neydi. Sensizliğinden bana düşen çelişkileri,yalnızlığı kaldıramayanların ihanet türküsüne katık yapmaktayım. Edilgen yaşamaktan başka seçeneğim yok. Sen çalıp oynarken beni, ben bendimi seyri alemde gezdirmekle meşgülüm. Bir gün hamit oluyorum hiç ayılmıyacaksına, bir gün zifiri karanlıkta cevabı olmayan soruların içinde buluyorum kendimi. Soruyor beynimi kemiren mahlukat. Senin adın neydi. Sonra ayıkıyorum. Tanrım,bir çocuğun beni cidden kıyıya çekebilirmi sorusu niçin aklımdan çıkmıyor. Bu kadar edilgenmiyim yani. İçim de onca sen varken mümkün değil heralde. Sorular,sorular...

" Bir gün seni unuttuğumda görürsün ne hale düştüğünü. " Bunu yüzüne söyleyebilmeyi çok isterdim. Yine de bunu sana söyleyebilme ihtimalim, hani hergün yattığımda ben artık eski ben olmayacam tövbesi ve yarı açık gözüyle sayıklayan bizlerin, sabahın ilk ışığında nefsine yenik düşmesi kadar acemi. Belki de sen bu acemi halimi seviyorsun. Belki de bu yüzden saklıyorsun kendini. Korkup kaçmamdan korkuyorsun. Bilmiyorsun,daha sonra ne olacak daha sonra...

Gülüyorsun. Ben de... Sadece hayallerime kondurduğun o hoyrat gülüşünle bedenimi kaplıyorsun yine. Özlemek kadar acı sana bakmak. Sıralı sırasız ilk akla gelen kelime kadar tekilsin oysa. Bir gün aynı lisanı başlarına çalmak istediğimiz günde, korsan yürüyüşlerin aslında yasal olduğu bir aşkı yaşamak. Biliyorsun sonunda ne olacak. İşte bu yüzden " En çok hoyrat gülüşlerde özledim seni. "

Artık çekebilirsin beni.

Bir insanın bir başka insanı sevmesi için bahaneler üretenlerin, Bir insanın bir başka insanı sevmemek için bahane üretenlere karşı üstün bir yanı olduğunu düşünenlerin olduğnu düşündüğümüzde -ki bu aslında ince ve uzun bir ipin ters yönünde hareket edip,tesadüf bu ya, her iki ipin sonuna aynı anda gelinip,birbirlerine gördüklerinde,aralarında her hangi bir fark olmadıklarını görecek kadar benzerdirler. Yani sevmek için bahane üretmeye alıştırılmış bir beden, kendini inkar etmiştir ve sevmemek için bahane edenlerden daha leş kargasıdır. Bu yine de demek değildir ki, sevmek için bahene bulamayanların bizden biri olduğu...

Anlık bir denklemde özgür olabilmek için balık oldum sevgili günsüz. İşte bu yüzden hiç birşey hatırlamak istemiyorum. Zaten hatırlayamıyorum da... Yaşadıklarım mı beni bu anlamsız hiçliğe çekmekte. Yoksa, ben hiçliğin içindeyim de,her şey koca bir hiç gibi mi gözüme görünmekte. Bazen dikkatim dağılıyor kendimi okurken, o haldeyken değeri yitirilmiş bir pul gibi hissediyorum. Çıkamıyorum, bir türlü çıkamıyorum akvaryumumdan. Hiçliğe bulanmış bedenim bile sağır bir lisanda uyanıyor ve an içinde boğuluyor. Ben, sadece ellerim bağlı ağlıyorum karşında. Biliyorum Allah'ım hiçliği bile beceremiyorum,beni affet...

Hiç'e açılan kapılar önündeyim günsüz... Susmanın, eli ayağı bağlı derinlerde balık olup suya hasret yaşamanın soğukluğu yaktı içimi... Kan rengi, mavi tatlı okyanuslar hayal ediyordum oysa bağırışlarıma...

Tanrıyla konuşmak günsüz...
Büyüklere özgü, Tanrıya yakın olanlara has... Tanrıyla konuşmak; tutup Tanrının parmak uçlarından inancını sorgulatmadan, hatta putlaştırmadan konuşmak tanrıyla, dostça. Hiç olmak Tanrı katında...

Özlemiştim günsüz, özletmiştin...

Saygılar özündeki yabancılardan...

Gözlerim gözlerine değsin istiyorum,kaybettiğimde bulabilmek için seni..
Bulaşıcı bir hastalığa yakalanmak gözlerinde.
Gözlerinden süzülen sahipsiz göz yaşına ortak olmak mesela,
alıp çeketimi ta uzaklara gitmek.


Sevgili günsüz bir bilsen beni,sahipsizliğimi. Şimdilerde dikkatsizliğim dengemi alt üst ediyor. Dengesizleştikçe de olmadık mecralara akıyor ruhum ve tutamıyorum.

Bu mesaj Bulutsuzluk tarafından 10.11.2009, 22:53 tarihinde düzenlendi